Sonbahar hüzündür

En sevdiğim mevsime geldik; 

yapraklar sararacak, gök gürültülü yağmurlar yağacak. 

Sonbahar, hüzündür. Hüzün ise, ben demektir.

Özdemir Asaf

Üşümeyenler sarılmayı unutur

Üşüme zamanı şimdi.

Tir tir titreme zamanı.

  

Güneşten uzaklaştırılan dünyanın çehresinde "soğuk" yaratılıyor sonsuz bir ustalıkla.

Öyle birden olmadı bu. Gündüzün geceye dönüşümü gibi ağır ve usul usul.

Yapraklarından soyunmuş ağaçlar, dallarında kuşlar, küçük başlarını göğüslerine gömmüşler, kanatlarını sımsıkı kapamışlar uyukluyorlar, soğuk rüzgâr estikçe tüyleri hafifçe havalanıyor sadece.

Arabaların çoğunun camları sımsıkı kapalı, sıcak hava üfleyen klimalar camları buğulandırmış. Apartmanların çatısından yükselen duman, ağır ve yılankavi bir dalgalanmayla havaya karışıyor. İnsanların ağızlarından çıkan buhar, yaşamın ilk ve son alameti olan nefesi görünür kılıyor.

Paltolarına, atkılarına, şallarına sarılıyorlar üşüyenler sımsıkı.

Artık ellerini ceplerine sokmanın ve ısınmanın sevincini buluyor insan.

Üşümenin en güzel yanlarından biri, sonunda bir sıcaklık bulup ısınmak.

Soğuk demek sanki sarılmak demek.

Sokak kedileri kuytu bir köşede büzüşmüşler, birazdan merhametli bir kalbin getireceği yiyeceği bekliyorlar sabırla. Bu da iki kalbin birbirine sarılarak ısınması demek.

Yaz güneşi ne kadar bunaltıcıysa, kışın ayazı o kadar uyuşukluğun düşmanı.

Hışımla esen soğuk rüzgârla, hayat silkinip kendine geliyor.

Geceleri, gök, dondurucu ayazda berrak mı berrak. Ayaz geceler, gökyüzünün önündeki perdeyi yırtıp atıyor.

Pencerenin bir sıcak tarafı var artık, bir de soğuk tarafı. Sıcak tarafındaki buğu üzerine kelimeler yazılıyor. Buğu geçince uçup gidecek kelimeler bunlar, tıpkı hayat gibi, geçici.

Düşler sıcak odalardan soğuk caddelere akıyor. Yüzünü asıyor zaman bir kış soğuğunda.

Parmak uçlarından saç diplerine kadar bir başka hissettiriyor kendini hayat.

Tenha sokaklarda loş ışıklar halinde dolaşıyor hayat.

Yürümeli, yürümeli, yürümeli, soğukta.

Üşümeli.

Kimi duygular ancak soğukta hayat bulur. Kış meyveleri gibi.

Buz tutan düşüncelerin yegâne şifasıdır soğukta yürümek.

Yürümeli, yürümeli, yürümeli soğukta, eller cepte, gözler uzaklarda, üşümeli.

Rahatına ve keyfine düşkünlük, eninde sonunda düşkün olduğu şeyin hışmına uğrar. Cezalar, amellerin cinsine göredir. Alkole düşkün olanın, en büyük zararı ondan çekmesi gibi.

Kim ki rahatına düşkündür, soğuktan şikâyet üstüne şikâyet eder, onu düşman beller, kendini soğuktan ve üşümekten sakınır mı sakınır. Soğuktaki nimetler de sakınır kendini ondan.

Sabahları yürüyüş önerisi yaptığım kişilerin en büyük itirazı şu olur: "Ama üşüyorum."

İyi ya işte, üşümek için yürümeli.

Soğuk, uyuşuk bedenlerin içine canlılık üfler hâlbuki.

Geçenlerde biri, birine anlatıyordu: "Bir haftadır havanın nasıl olduğunun farkına varmadığımı anladım. İşten eve arabayla geliyorum. Kapalı otoparka park ettiğim arabadan iniyorum, gün yüzü görmeden asansörle daireme çıkıyorum. Aynı şekilde, hiç dışarı çıkmadan evde arabama binip işyerime gidiyor, arabayı yine kapalı otoparka park edip asansörle çalıştığım kata varıyorum. Dışarısıyla temas etmeden yaşıyorum."

Ne hazin değil mi?

Keyif ve rahatlık uğruna, hayattan oluyor insan.

Cildine dokunamıyor rüzgâr.

Üşümeyi unutmak, iliklerine kadar işleyen bir histen mahrum kalmak değil de nedir?

Soğuktan tüylerin diken diken olamaması ne büyük kayıp.

Soğuktan büzülememek ne büyük bir mahrumiyet.

Çünkü soğuğa maruz kalıp üşümeyenler, sarılmayı da unuturlar.

Üşümeyenler, eninde sonunda üşüyenleri de unutur.

Sıcakta gevşeyen ruhlar soğukta dirileşir hâlbuki. Kışın ayazında, soğuğun bahçesine açar bazı duygular.

Kar mesela, kışın ayazında yaratılır da lapa lapa yollanır.

Soğukta daha çok düşünür insan üşüyenleri. Sokaktaki kedilere, köpekleri soğukta daha çok merak eder. Fakir fukaranın hali, şefkatine daha bir takılır insanın. Altı delik bir ayakkabı soğuk bir kış gününde delip geçer insanın da kalbini.

İçin için soğukta daha bir sızlar kalpler. Başkaları için soğukta daha çok atar.

Soğuğu unutmak üşümeyi unutmaya, üşümeyi unutmak kendini unutmaya, kendini unutmak başkalarını unutmaya götürür insanı.

Üşümeyen, üşüyenlerin halinden anlamaz.

Üşüyenlerin halinden anlamayan, eninde sonunda kendini de anlamaz.

Kendini anlamayansa, hiçbir şeyi anlayamaz artık.

Mustafa Ulusoy

Çaresizlik, acizlik, zavallılık

Beyazid Bistami bir gün, kalbine gelen bir ilahi ilhamla sarsılır:

 - Ey Bayezid! Eğer Beni istiyorsan Bana Bende olmayan bir şeyle gel!

 Bayezid kendinden geçmiş gibidir. Gönül diliyle Rabbine hitap eder:

- Ey Rabbim! Sende bulunmayan şey nedir ki?

- Çaresizlik, acizlik, zavallılık.

ALINTI

Mektup

İnsanlar birbirine mektup yazmalı.

Çünkü mektupta sesin tonu belli olmaz.

Çünkü mektup düşünülerek yazılır.

Birdenbire ağzımızdan kaçan kelimeleri

hiçbir şey geri getiremez.

Söylediklerimizin üstü çizilemez. 

Çünkü söylediklerimiz dinlenmeyebilir, 

sözümüz kesilir, içeriye o anda biri girer, 

okunan mektup ise mutlaka tamamlanır.

Ali Ural

Kazâ gelince göz bağlanır

Feridüddin-i Attar hazretleri "rahmetullahi aleyh" anlatır:

Süleyman aleyhisselam bir sefere çıkmıştı. Divan çadırı kurulunca, bütün kuşlar huzuruna geldiler. Her biri bütün hünerlerini birer birer sayıp dökmeye başladılar. Sıra Hüdhüd'e gelince:

"Padişahım, ben yükseklerde uçarken yer altındaki suyu görebilirim. Ey büyük padişah! Sefere giderken beni de yanına al. Sana konaklayacağın yerde suyu bulmana faydalı olurum." dedi.

Hüdhüd'ü duyan hasetçi karga:

"Hüdhüd yükseklerde uçarken yer altındaki suyu görebilirim diyor ama, basit bir tuzağa yakalanıyor. Böyle bir hüneri olsa idi yerdeki tuzağı görüp ona yakalanmazdı" dedi.

Bunun üzerine Süleyman aleyhisselam:

"Ey Hüdhüd, yaptığını beğendin mi? Bizim huzurumuzda yalan söylemek olur mu?" diye Hüdhüd'ü azarladı.

Hüdhüd:

"Ey yüce padişah! Dediklerimin hepsi doğrudur. Fakat benim tuzağı göremeyişimin sebebi, kazâ ve kaderin gözümü kapaması, aklımı bağlamasıdır. Ne yazık ki kazâ gelince bilgi uykuya dalar, el ayak tutulur ve göz bağlanır" dedi.

ALINTI

Acıyı taşınmaz hale getiren

Her acı taşınabilir,

acıyı taşınmaz hale getiren ona razı olmayaşımızdır.

Mustafa Ulusoy

Yazılıyor

Her şeyiniz muhafaza ediliyor.

Her ameliniz yazılmıştır.

Mektubat

Mâşuksan edep o ki, beklemeyi de sevesin

Bir aşık vardı. Sevdiğiyle her gece buluşur, sohbet eder, hasret giderirdi.

Bir gece, yorgunluğu gâlip gelip, uyuya kaldı.

Gözünü açtığında baktı ki çoktan sabah olmuş.

Büyük bir üzüntü ile sevdiğine durumu haber verdiğinde, şu cevabı aldı:

Üzülme sevdiceğim. Ben de Rabbime karşı hep bu durumdayım.

O beni her gece bekler; 
lâkin ben, günün yorgunluğu ile buluşma zamanını kaçırırım.

Bu, sevgimin azlığından değil, zayıflığımdan olur.

Evet, aşk insana bambaşka bir kuvvet katıp, maşukuna giden yolda ferini artırmalıdır;

Lakin gel gör ki mecazda bile bu kuvveti hâiz olmayan, hakikatte ne yapsın?

Neyse ki o rahmet sahibi Yâr, hergün defalarca fırsat verir.

Birinde olmasa, diğerinde gelebilmem için, kapısını açık tutar.

O kadar ki, hiçbir buluşmaya gidemeyecek kadar fersiz düşsem bile,

son nefese kadar hep, beklemeye devam eder.

Âşıksan edep o ki, mâşuku bekletmeyesin.

Mâşuksan edep o ki, beklemeyi de sevesin.

Neslihan Nur Türk

Eylül işte; nâm–ı diğer, hüzün...

Eylül... Fersude sonbaharların giriş kapısı... İlk yaz rüzgârından alınmış bir hızla savrulan düşüncelerin, hoyrat hayallerin ve avare zamanların yorgunluğu, kırgınlığı, pejmürdeliği içinde yeniden derlenip toparlanması gereken hayatın rengi... Ve yeniden başlamanın yorgun ritmini hatırlatan yağmurlar... Bölük pörçük hatıralar, kırık dökük sevinçler... Şiir kılığında gelen acı...

Eylül işte; nâm–ı diğer, hüzün...

Eylül... Her şair için ayrı bir Leyla; kurşunî gelinlikler giyinip de gelen... Dilemmaların çıldırtıcı sükunu bir yanda; ve bir yanda sislerin ve buğuların ardından sökün edip yürümüş sancıların ilhamı... Katar katar uzaklaşan kuşların kanatlarına yüklenen son arzular kadar umutsuz ve beklenesi...

Eylül işte; nâm–ı diğer, pişmanlık...

Bilmiyorum, siz bu yazıyı okurken yağmur yağıyor olacak mı?.. Belki yapraklar savruluyordur şimdi bulunduğunuz şehirde; belki sular kararıyordur yavaş yavaş... Altın kızılı bir gurubun soyunmuş dalında çifte kumruları seyrediyorsunuz belki de... Bir sanatoryum bahçesinde gezinen uzun saçlı, zayıf ve genç iki kaderdaştır belki ikindiler ve yağmurlar... Belki sizin kentin huzurludur akşamları, belki de alaca düşmüş gecenin bir yüzünde siyah tırnaklarını ruhunuza geçirmeye çalışan ifritler dolaşır...

Eylül işte; nâm–ı diğer melal...

Tenha yollar, aşınmış günler, hayata dar gelen arzular ve kanadı kırık kuşlar... Tabiatın birden uyanıp gerçeği gören yüzü... Kıymeti bilinmeyen lezzetin çamurlara bulaşmış sarı bir acılık tarafından istilasına karşı şaşkınlık... Acıların beyhude, sevinçlerin zavallı, mutlulukların fanî olduğunu anlamanın dehşeti...

Eylül işte; nâm–ı diğer, ölümün rengi...

Eylül... Yaşanmamış mevsimlerin en gerçeği... Uçuk benizli koşuşturmacalar, yeniden kurulan defter–kitap pazarı... Eski okul çantasına kalem yerine ancak gözyaşını koyarak okula giden minik adımlar... Yoksul mahallelerde gitgide çamurlanacak karanlık sokaklar... Camlara mıhlanıp 70 yıllık muhteşem bir sükût ile yolları seyreden kırçıl hatıralar... Ciğer paresini okula eksik kitapla gönderen annenin yüreğindeki çizik... Para etse canını da verir ama...

Eylül işte; nâm–ı diğer, acının mührü...

İskender Pala

İlk mim

Abherî ablacigim beni mimlemis ve bu ilk mim’im. Blogundaki paylasimlari ve kendi yazdiklarini büyük begeniyle okuyup, takip ettigimi belirteyim bu vesileyle. Rabbim yüregine saglik, kalemine bereket versin insAllah...

Biraz gec olsa da, simdi firsat bulabildim sorulari cevaplamaya... kendi yazmis oldugu cevaplari okumak oldukca keyifliydi, insAllah benim cevaplari da kendisi keyifle okur diyerek sorulari cevaplamaya baslayayim :)

Çaresi bulunmayan bir hastalığa yakalandınız ve bunun sonucunda yaklaşık 1 yıllık ömrünüzün kaldığını öğrendiniz. Kalan 1 yılınızda ne yapardınız?

Öncelikle kolay kabullenirdim; cok konusmayan birisi olarak iyice icime kapanir, sessizlige bürünürdüm. Ve 1 yillik ömrüm kaldigini sadece ben biliyorsam eger, baska hickimsenin ögrenmemesi icin elimden geleni yapardim. Tanidigim herkesle helallesmeye calisirdim ve bu zamani güzel amellerle, ibadetle, hayirli islerle, herkesi sevindirmekle,.. gecirmeye calisirdim.

Fobileriniz, takıntılarınız var mı? Varsa neler?

Karanlikta daraliyorum.. Her seyin düzenli olmasi takinti degilse, baska da bildigim kadariyla yok.

Bir sabah kalktınız ve dünyada hiç bir insan olmadığını öğrendiniz, ne yapardınız?

Nerde bu insanlar, neden sadece ben kalmisim dünyada düsüncesiyle önce sasirirdim, sonra da sessizligin/huzurun keyfini cikarirdim :) Vardir bunda da bir hayir ve Rabbimin bir hikmeti diyerek insanlarin gelecegi ani beklerdim. Onlarsiz tek basima dünyada SIKILIRDIM :))

Dünyayı dolaşmak isteseniz hangi ülkeden başlardınız? Neden?

Vatan hasreti/özlemi cektigim icin Türkiye ve kutsal topraklar...

İtiraf edin prens/prensese dönüşür diye kaç kurbağa öptünüz?

Hicbir tane! Bu sorulari kim hazirladi acaba, merak ettim...

En son yaşadığınız küçük düşürücü, unutamadığınız olay?

Her hangi bir olay yok; varsa da su an animsamiyorum.

Asla yanınızdan ayırmadığınız 3 şey?

Anahtar, kitap, telefon - nerde olduguma göre degisebilir de...

Hayatınızın bir kitap/film olmasını isteseydiniz hangi kitap/film olmasını isterdiniz?

Kesinlikle istemezdim...

En yakın arkadaşınızın bir uzaylı olduğunu ve sizi ilk denek olarak kendi gezegenine götüreceğini öğrendiniz, ne yapardınız?

Neden olmasin, zaten dünyada SIKILMISTIM derdim :)

İsviçreli bilim adamları görünmezlik hapını buldu ve siz bu hapı kullanan ilk kişisiniz. Hapı kullandıktan sonra yapıcağınız ilk şey nedir?

Böyle bir hap olsa, degil kullanan ilk kisi, son kisi bile olmak istemem. Abherî ablamin bu konuda yazdiklarina aynen katiliyorum.

Bilim adamlarinin insanlari hayal kirikligina ugratacak ve güvenlerini zedeleyecek icatlar yerine, daha faydali seylerle ugrasmalarini beklerim/isterim...

Blog'da yeni oldugum icin, ilerleyen günlerde/zamanda mim'leyecek birileri olur  insAllah. Simdilik rafa kaldirayim mim'leme islemini... 

Bize “bizim" diyen gelsin

Elimizin ucuyla tutuyoruz hayatı, parmak izi bırakmamaya dikkat ediyoruz.

Dilimizin ucuyla yarım yamalak cümlelerle geçiştiriyoruz bütün anlamları, sürç-i lisan etmekten korkuyoruz.

Evrenin ortasında bir incir çekirdeğini mesken tutmuşuz; galaksiler, gökyüzü, yıldızlar başkalarının olsun, başımızı döndürüyor; yolların karı, fırtınası, kasırgası, tayfunu var, başkaları yürüsün diyoruz.

Hayatla yüz yüze gelmek en büyük korkumuz; dersine çalışmayan çocuğun gözlerini önüne dikip fark edilmemeye çalışması gibi fark edilmemeye çalışarak bir köşeciğinde öylece duruyoruz hayatın. O da durup ardına bakmıyor zaten.

O hızından hiçbir şey kaybetmiyor…

Günler hep uzağımızdan geçiyor. İçine almıyor, sarmıyor, merhamet göstermiyor bize. Hayat dışarıda hızla akıyor, biz buğulu bir pencere arkasında, dökülen yaprakların matemini tutuyoruz.

Dışarıdaki hayatı, hayatın usanmadan yaydığı diriliği, enerjiyi, coşkuyu yabancı, tanımadığımız, teni tenimize, dili dilimizi benzemez varlıklar paylaşıyor.

Onlar gülleri deriyor, çini vazolara yerleştiriyor. Onlar çöpleri kaldırıyor, atlas halılar seriyor. Onlar yetinmiyor Mars’a bile hayat sipariş ediyor. Onlar geceleri havai fişeklerle, füzelerle aydınlatıyor. Onlar gövdelerini semirtip tüm yeryüzüne yayıldıkça, bizim pencere arkası esaretimiz büyüyor.

Dışarıya çıkmak hevesimiz, hüsrana uğramak korkusuyla hep kursağımızda kalıyor.

Seyirci olmak, fırtınada sakin bir limanda konaklamak ihtiyatlı gibi görünüyor. Aklımız olanlarda, aklımız hayatta aslında…

Onlar bizi asla görmüyor, biz onları canlı canlı seyrediyoruz.

Zeki, atılgan, cüretkârlar…

Her şeyi istiyorlar… kurcalıyorlar… bozuyorlar… işini bitiriyorlar…

İçini boşaltıyorlar hayatın yavaş yavaş…

Dışarı çıkmaktan; buzda kaymaktan, ateşte yanmaktan, fırtınaya kapılmaktan korkan biz içerdekiler, tırnaklarımızı yiyor, duvarları dövüyoruz; bir gün yaşamayı, bir gün gerçekten ait olmayı, sahibi olmayı düşündüğümüz hayatın özünden öz, canından can alındığını gördükçe kahroluyoruz.

Yırtılan gökyüzü için, kuruyan yeryüzü için, gözü yaşlı çocuk için, kanadı kırık kuş için, karaya vurmuş balık için, yitirilen onur için kahroluyoruz…

Tarifsiz hüzünlerle daralıyor kabuğumuz… ama ellerimiz böğrümüze… ama başımız öne… ama kılımız kıpırtısızlığa gömülüyor nihayetinde… penceremizden ayrılamıyoruz.

“Bir gece kütüphanemde bir güvenin pervaneye şöyle dediğini duydum:

İbni Sinâ ’nın kitapları içine yerleştim.

Farabî’nin bir çok eserlerini gördüm.

Bu hayatın felsefesini bir türlü anlayamadım.

Bir güneşim yok ki, günlerimi aydınlatsın. Çok bedbahtım.”

Yarı yanmış pervanenin şu güzel, ince cevabını hiçbir kitapta bulamazsın.

Dedi ki: “Çırpınıştır hayatı daha canlı yapan; çırpınıştır hayatı kanatlandıran.” 

(Muhammed İkbal)

Dağların dahi yürüdüğü bir hayatta yürümekten, yol almaktan, koşmaktan, dönmekten; feleklere katılmaktan, kıpırdamaktan, çırpınmaktan başka yolu yok insanın…

Hayatın çirkinleştirilmesine karşı durmak isterken hayatın saflarından çıktık, kolaylıkların, küçük rahatların sıcağına, durağanlığına alıştık.

İyi-kötü, kâr-zarar hesapları yapmadan, bütün riskini göğüslemediğimiz bir hayatın nesi olabiliriz?

Ne halifesi, ne hâmisi,ne hadimi…

Hayat emanettir. 

Emanetin, meydanlara inecek,

“bir karıncaya ulu nazar” edecek,

“bulut olup göğe ağacak, yağmur olup yağacak ”,

“örse çekiç salacak”,

“bize bizim diyecek”,

hayata soyunacak,

yaşar gibi yapmayacak,

sahiden yaşacak,

kapılar aralayacak,

yolunu kendi kazmasıyla kazacak,

gayret kuşağı kuşanacak,

külüngü dağa aşkla vuracak sahiplere ihtiyacı var.

Yunus; “Dosta varmak dilersen, ol dikene bas da var” diyor.

Hayata yalın kılıç dalmayanın, risk almayanın hakikatle alışverişinin olamayacağı, hiçbir sırrın kapısına varamayacağı aşikârdır.

Dikili bir ağacı, başını sokacak bir deliği, ardına gizleneceği bir penceresi olsunla avunamaz hakiki varlığa kavuşmak isteyen.

Bütün zerreleri, bütün hissiyatı yara bere içinde kalsa da,

Küsmeden, incinmeden, gocunmadan Hay’dan gelen hayatın izini sürer.

Ancak oradan korkunun ve endişenin biteceği emin bir beldeye geçeceğini bilir.

“Hayatın yumuşak ve tehlikesiz olduğu sahilde kurulup oturma… 

Denize dal, dalgalarla pençeleş; ebedî hayat mücadeledir.” (Muhammed İkbal)

Alişan Genç